W 1984 r. na terenie Lubienia Kujawskiego, ekipa pracowników z Uniwersytetu Łódzkiego Katedry Archeologii przeprowadziła badania pod przewodnictwem Leszka Kajzera. Przedmiotem badań był dwór obronny XIV-XVII w. Badania odbyły się na półwyspie (pierwotnie wyspie) położonej na zach. brzegu jeziora Lubieńskiego, na wysokości południowego skaju zabudowań miasteczka. Obiekt był już badany, miało to miejsce na początku lat 60-tych XX w. Nie zachowała się dokumentacja z tego czasu. Wykonano 10 wykopów o powierzchni około 85 m2, dokonując krzyżowego przecięcia przez półwysep. Zarejestrowano układ stratygraficzny założenia obronnego i zgromadzono blisko 2,5 tys. – 160 zabytków ruchomych. Zbadano także słabo zachowane relikty murów, wykonanych z kamieni i cegły.
Badania wskazały na istnienie obiektu dworskiego. Według badaczy budynek dworski pochodził z XIV-XV w. i znajdował się na wyspie. Prawdopodobnie funkcjonował też starszy budynek, drewniany dwór, po którym pozostała tylko warstwa kulturowa, nieokreślająca jego formy przestrzennej. Obiekt ten zajmował zachodnią partię wyspy.
Po opuszczeniu lub spaleniu, w połowie XVI w., na wyspie wniesiono dwór na fundamentach murowanych, ściany były zaś z drewna wypełnione cegłą i gliną. Budynek ulokowany był zgodnie ze stronami Świata. Stał w północnej części wyspy. Fundację łączą badacze hipotetycznie z Doliwitami Lubieńskimi. Dwór spłonął w XVII w., możliwe, że w czasie „potopu”.
Osadnictwo przeniosło się na wysoki, zachodni brzeg jeziora. Do dziś stoi tam dwór i park. Zgromadzone zabytki to typowy późnośredniowieczny i nowożytny materiał dworski. Dokumentacja z badań znajduje się w katedrze Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego.
Źródło: Informator Archeologiczny : badania 18, 168-169, 1984.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz