W Lubieniu Kujawskim stoi dwór szlachecki z przełomu XVIII/XIX w. (zabytek nr rej.: 187/A z 17.09.1985). Budowę dworu rozpoczęto pod koniec XVIII w., na miejsce lokacji zespołu dworskiego przyjęto płd. część miasteczka, na jego obrzeżu. Obiekt został rozbudowany w drugiej połowie XIX w., dodano skrzydło płd. a w latach 1924-1925 kolejne skrzydło płn. Budynek był otynkowany. W czasie II wojny światowej dwór zajęli Niemcy, a po wojnie przeszedł w ręce Skarbu Państwa. W czasach powojennych spełniał różne funkcję tj. Dom Dziecka, który prowadziły siostry zakonne. W 1948 r. budynek został wyremontowany, kierownictwo Domu Dziecka przejęło Państwo (1951 r.). Miejsce sióstr zajął personel świecki. Remont dworu w latach 70-tych XX w. objął naprawę podłogi, pracę polegające na wymalowaniu pomieszczeń, utworzenie nowej chlewni. Do otaczającego parku zakupiono nowe drzewka. Dobudowano także część internatową dla dzieci. Nowy pawilon oddano do użytku w 1982 r. Uporządkowano park, naprawiono drogę i postawiono chodnik. Przeprowadzony został gruntowny remont pralni i wybudowano budynek składu opału. Kapitalny remont zakończono zaś w 1990 r. Po reformie o Samorządzie Terytorialnym w 1999 r. Dom Dziecka w Lubieniu Kujawskim został przekształcony na obiekt pod pieczą kuratora oświaty i wychowania Starostwa Powiatowego we Włocławku.
Park krajobrazu przy dworze pochodzi z tego samego okresu – XIX w. i zajmuje około 2 ha powierzchni. Ma luźną kompozycję i posiada miejsca zabaw dla dzieci, w postaci placu zabaw oraz trawników. Całość obiektu przyrodniczego jest zadbana i czysta. Można tu znaleźć sporo ciekawych krzewów i drzew tj. zabytkowy starodrzew. W parku znajduje się rządcówka drewniana z około 1950 r. i fragmenty ogrodzenia murowanego z początku XIX w. Po stronie wsch. majątku znajduję się część folwarczna, natomiast od strony zach.j sad i warzywniak, oddzielony od parku aleją grabową. Dominuje drzewostan liściasty. Do czasów dzisiejszych zachowała się szczątkowa aleja grabowa oraz altana lipowa.
Sam dwór zbudowany jest w stylu klasycystycznym. Budynek posiada konstrukcje szkieletową wypełnioną gliną, jest otynkowany. Obiekt jest parterowy, dwutraktowy, pierwotnie na planie wydłużonego prostokąta z protykiem na osi, wspartym na czterech kolumnach. Do korpusu dobudowane w poł. XIX w. od południa murowane skrzydło poprzeczne, z pięterkiem na poddaszu i narożnikiem od frontu wyciętym, tworzącym podcień wsparty na jednej kolumnie. Półszczyt ogzymsowany, z parą okien i parą pionowych oculusów. Od północy w miejsce wyburzonej części starego dworu, skrzydło z pocz. XX w., poprzeczne, piętrowe z ryzalitem, bezstylowe, a nad skrzydłem płd. naczółkowy. Nad dobódówką płn. dach czterospadowy i łamany.
W 1789 r. właścicielami miasta byli Norbert i Tomasz Brzescy. Lubień był częścią ich majątku. Po Tomaszu Brzeskim dziedziczyła Maria Dobkowa, która w 1804 r. sprzedała miasteczko Lubień Kujawski i wsie, swojemu siostrzeńcowi Walentemu Waliszewskiemu. Później dwór w Lubieniu wraz z podległymi mu majętnościami zakupił Seweryn Jung, syn niemieckiego przemysłowca, które potem sprzedał Zofii z Kalinowskich i Edwardowi Wenerom. W rękach rodziny Wenerów majątek pozostał do wybuchu II wojny światowej (1939).
Dwór w 1968 r.
Oprac. B. Grabowski, źródła: Art. M. Kujawa, Lubień Kujawski, na: www.polskiezabytki.pl Art. D. Owczarek-Osowski, Zespół dworsko-parkowy z XVIII/XIX wieku w Lubieniu Kujawskim woj. Kujowsko-pomorskie z 7.07.2019 na: www. mojemaleczarowanie.pl Strona PTTK: www.odznaka.kuj-pom.bydgoszcz.pttk.pl Fot. https://zamki.rotmanka.com
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz