Gniezno po ataku Brzetysława

Po najeździe Brzetysława Gniezno zostało odbudowane, szybko zapełniło się ludnością i nowymi domami. Przynajmniej do połowy XIII w. miasto pozostało ośrodkiem polityczno-administracyjnym Wielkopolski.

Rolę arcybiskupstwa gnieźnieńskiego podkreślała koronacja w Gnieźnie w 1076 r. Akt ten świadczył o ogromnym znaczeniu politycznym, wskazywał na odbudowę państwa i jego niezależności od Niemiec. Koronacja odbyła się z wielkim splendorem, według źródeł brało w niej udział 12 biskupów, czyli więcej niż przebywało w Polsce.

Za czasów Władysława Hermana (1079-1102) katedra gnieźnieńska spłonęła. Szybko została odbudowana, w roku 1097 świątynie konsekrowano. Do łask przywrócił władca syna Zbigniewa, któremu powierzył zarząd nad Kujawami i Wielkopolską. Drugi syn, Bolesław objął Śląsk i Małopolskę. Ojciec zostawił sobie Mazowsze. Po śmierci Hermana doszło do wojny między synami, w toku której Bolesław opanował Gniezno.

W zjednoczonej po wygnaniu Zbigniewa kraju monarchii Gniezno odgrywało dużą rolę ideologiczną. Był to czas wzrostu kultu św. Wojciecha, uznawanego za patrona Polski. W tym okresie, w roku 1170 zamówiono drzwi spiżowe dla katedry z legendą świętego. Gniezno stanowiło też ogromną rolę polityki pomorskiej Krzywoustego, stanowiło ono ośrodek działalności misyjnej na Pomorzu Zachodnim. Kierunkiem misjo zajmował się biskup bamberski Otto.

Gniezno w okresie rozbicia dzielnicowego trafiło pod zarząd ambitnego księcia, Mieszka III. Było w tym czasie stolicą Wielkopolski. Miasto rozwijało się prężnie, mimo kłopotów w roku 1192, kiedy to gród uległ pożarowi w wyniku walk wewnętrznych. Miasto odbudowało się i rozkwitło gospodarczo. Mieszko uważał Gniezno za idealne miasto na stolice całego kraju, współpracował w tym czasie z arcybiskupem.

Po śmierci Mieszka Starego rządy w Wielkopolsce objął jego syn Władysław Laskonogi (1202-1231). Rywalizował on z księciem Konradem Mazowieckim i księciem wrocławskim Henrykiem Brodatym o Kraków. Ostatecznie Gniezno wpadło w ręce jego bratanka Władysława Odonica i miasta już Laskonogi nie odzyskał.

Większość dokumentów z lat 1208-1245, powstała w Gnieźnie, co świadczy o tym, że miasto nadal ciszyło się mianem ważnego ośrodka administracyjnego. Dopiero syn Władysława Odonica – Przemysł I (1220-1257) dał pierwszeństwo Poznaniowi.


Przemysł i zjednoczył Wielkopolskie pod swymi rządami. Później podzielił się księstwem ze swym bratankiem Przemysłem II (1257-1296), który po śmierci stryja stał się jedynym władcą tej dzielnicy, a pod koniec życia – królem.

Opracowanie Bartłomiej Grabowski, źródło: J. Topolski, Gniezno, Zarys dziejów, Poznań 1979; fot. zabytkowe drzwi Katedry w Gnieźnie, arch. gnieźnieńska. 

Edmund Bartkowski (1894-1939) powstaniec wielkopolski z Chełmc

Edmund Bartkowski przyszedł na świat 15 lipca 1894 roku w Chełmcach, jako syn nauczyciela Wiktora Bartkowskiego i Marii z domu Plehn. Gdy miał sześć lat, jego rodzina przeniosła się do Nakła nad Notecią, miasta, z którym związał całe swoje dalsze życie i działalność niepodległościową.

Już od najmłodszych lat wychowywany był w duchu polskiego patriotyzmu. Uczęszczając do nakielskiej szkoły powszechnej, a następnie do Gimnazjum Królewskiego, szybko zaangażował się w działalność narodową. Należał do tajnego koła Towarzystwa Tomasza Zana i współtworzył drużynę skautową imienia Tadeusza Kościuszki. W jej szeregach poznał młodych ludzi, którzy kilka lat później staną się uczestnikami Powstania Wielkopolskiego. Patriotyczna aktywność miała jednak swoją cenę. Wraz z młodszym bratem Wiktorem został usunięty z gimnazjum. Kontynuował naukę w Rogoźnie, lecz i tam nie porzucił działalności niepodległościowej, za co ponownie relegowano go ze szkoły w kwietniu 1913 roku. Ostatecznie ukończył siedem klas gimnazjalnych.

Na początku 1914 roku wyjechał do Galicji, gdzie jako obywatel państwa pruskiego, ukrywający się pod pseudonimem „Pruj”, wstąpił do Związku Strzeleckiego w Krakowie. Było to środowisko skupiające młodych Polaków przygotowujących się do przyszłej walki o niepodległość. Kilka miesięcy później wrócił do Nakła, nie przypuszczając jeszcze, że niebawem wybuchnie wielka wojna.

15 listopada 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu trafił na front, gdzie przez kolejne lata walczył zarówno na wschodzie, jak i na zachodzie Europy. Służąc w jednostkach artylerii, zdobywał doświadczenie bojowe i stopniowo awansował. Ukończył Szkołę Artylerii w Maubeuge, a w czerwcu 1918 roku otrzymał stopień podporucznika. Był jednym z nielicznych Polaków w armii niemieckiej, którym udało się osiągnąć rangę oficerską.

Po zakończeniu wojny wrócił do Nakła i niemal natychmiast włączył się w przygotowania do walki o wolność Wielkopolski. Jeszcze przed wybuchem Powstania Wielkopolskiego organizował miejscowe struktury wojskowe, a miejscowa Rada Ludowa przewidziała go na stanowisko komendanta powstania. 1 stycznia 1919 roku stanął na czele oddziałów powstańczych w Nakle oraz powiecie wyrzyskim. Dzięki jego energii i talentom dowódczym powstanie objęło znaczną część Krajny, a dowodzone przez niego oddziały odniosły szereg sukcesów. Mimo zwycięstw, na skutek decyzji politycznych i osobistej interwencji Wojciecha Korfantego, Bartkowski musiał wydać rozkaz zaprzestania walk i wycofania powstańców za Noteć.

Jego doświadczenie wojskowe szybko zostało docenione przez dowództwo. Trafił do sztabu Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu, następnie dowodził Odcinkiem Budzyńskim, a później służył w sztabie Frontu Północnego. W sierpniu 1919 roku objął funkcję szefa sztabu Grupy Wielkopolskiej walczącej w Galicji podczas wojny polsko-ukraińskiej. W kolejnych miesiącach pracował w Ministerstwie Spraw Wojskowych oraz pełnił służbę w strukturach artylerii Wojska Polskiego. W krótkim czasie awansował na porucznika, a następnie kapitana.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej objął dowództwo I Dywizjonu 214 Pułku Artylerii Polowej. W sierpniu 1920 roku jego oddział brał udział w ciężkich walkach o Brodnicę. Następnie został I Oficerem Sztabu 23 Dywizji Piechoty. W czasie III Powstania Śląskiego ponownie wystąpił pod pseudonimem „Pruj”, służąc w sztabie wojsk powstańczych.

Po zakończeniu walk o granice odrodzonej Rzeczypospolitej kontynuował karierę wojskową. Od 1922 roku pracował w Poznaniu, a następnie zajmował kolejne stanowiska w administracji wojskowej i szkolnictwie artyleryjskim. Szczególnie związany był z kształceniem przyszłych oficerów artylerii. W 1932 roku otrzymał awans na podpułkownika, a trzy lata później został zastępcą dowódcy pułku artylerii w Gnieźnie.

Równolegle ułożył sobie życie rodzinne. W lutym 1932 roku poślubił Klarę Apolonię Kruppik. Małżonkowie doczekali się czworga dzieci: Wiktora, Teresy, Marii i najmłodszej Klary.

We wrześniu 1939 roku ponownie stanął do walki w obronie Ojczyzny, obejmując dowództwo Ośrodka Artylerii Lekkiej Nr I. Jego wojenny szlak zakończył się tragicznie 17 września 1939 roku pod Kowlem. Poległ w dniu agresji sowieckiej na Polskę, pozostając wierny żołnierskiej przysiędze do ostatnich chwil. Miejsce jego pochówku pozostaje do dziś nieznane.

Życie Edmunda Bartkowskiego było świadectwem niezłomnej służby Polsce. Harcerz, konspirator, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego i obrońca Ojczyzny w 1939 roku, należał do pokolenia, które niepodległość najpierw wywalczyło, a następnie broniło jej aż do śmierci.

Opracowanie Bartłomiej Grabowski, źródła: Karol Halski (red.) Tadeusz Kubalski (red.) Jerzy Michałowski (red.) Tadeusz Sztumberk-Rychter (red.) Edward Szwed (red.). Warszawa: Zakłady Graficzne „Nasza Drukarnia”, 1930, w: Rocznik Pamiątkowy Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerji we Włodzimierzu Rok 1929–1930; Sławomir Łaniecki, Edmund Bartkowski, [w:] Powstanie Wielkopolskie 1918–1919 na Pałukach i Krajnie - ludzie, miejsca, wydarzenia; fot. https://www.poznajkrajne.pl/

Bydgoszcz w czasie Wiosny Ludów 1848 r.

Dnia 18 marca 1848 r. wybuchła w Berlinie rewolucja, która stała się ogniwem w łańcuchu europejskich ruchów rewolucyjnych i narodowowyzwoleńczych, zwanych Wiosną Ludów.

Wieści o rewolucji berlińskiej dotarły do Polaków, w Poznaniu utworzono Komitet Narodowy, a w poszczególnych powiatach zaczęto tworzyć lokalne komórki polskiej władzy. Król pruski Fryderyk Wilhelm IV, przerażony rozwijającymi się w jego państwie wypadkami rewolucyjnymi, przyrzekł przeprowadzenie w Wielkim Księstwie Poznańskim reorganizacji narodowej, polegającej na całkowitym spolszczeniu administracji i utworzeniu narodowego wojska polskiego.

W mocno zgermanizowanej Bydgoszczy, w której ludność polska poddana została silnemu uciskowi narodowemu, nie starczyło już energii do żywszych wystąpień. Przeszkodziła w tym władza administracyjna, która przekształciła miasto w twierdzę. Wzmocniono garnizon wojskowy, powołano rezerwistów do specjalnych oddziałów landwery, uzbrojono cywilną ludność niemiecką, a 25 marca 1848 r. ogłoszono w mieście stan wyjątkowy.

W takich warunkach powstał w Bydgoszczy Komitet Narodowy, z przewodniczącym Józefem Czapskim na czele. Zwołany 26 marca więc został zerwany przez Niemców i ich manifestację. W mieście zapanował szowinizm pruski, który podsycała administracja niemiecka. Rozpoczęto akcję zwalczania ruchu narodowowyzwoleńczego. Stacjonujące w Bydgoszczy oddziały wojskowe urządzały zasadzki na polskich ochotników z okolicznych powiatów, dopuszczając się na ludności polskiej gwałtów i morderstw.

Terror siały także obok regularnego wojska niemieckiego, tzw. Netzbruder oddziały uzbrojonych cywilów niemieckich (braci nadnoteckich). Napadali oni na domostwa polskich działaczy narodowych. Jedna z takich band, pod kierownictwem asesora Goldnera, bestialsko zamordowała w Słupcach w powiecie szubińskim Stanisława Sadowskiego, założyciela Kasyna Polskiego i przywódcę spisku z 1846 r. Ulicami Bydgoszczy Niemcy prowadzili aresztowanych ochotników polskich do więzienia. Więźniowie byli obrzucani kamieniami, wyzwiskami, byli bici i maltretowani. Akty terroru wobec Polaków nasilały się na przełomie kwietnia i maja 1848 r., kiedy w Wielkopolsce doszło do otwartych walk powstańczych z wojskami pruskimi.

W pierwszych dniach maja powstanie zostało krwawo stłumione. Wobec Polaków zaostrzyła się polityka germanizacyjna, bezlitośnie były tłumione wszelkie przejawy patriotyzmu. Zwalczano „Concordię” gimnazjalny związek bydgoski, który liczył 13 członków. Policja niemiecka wykryła konspirację i wydaliła działających w niej uczniów ze szkoły w maju 1850 r. Nie dopuszczono do działania także Ligę Polską, która funkcjonowała po upadku powstania.

Opracowanie B. Grabowski, źródła: R. Kabaciński, W. Kotowski, J. Wojciak, Bydgoszcz zarys dziejów, pod. Red. R. Kabaciński, Bydgoszcz 1980; Encyklopedia Bydgoszczy, t. 1. praca zbiorowa pod red. W. Jastrzębski, Dział Archeologia, TMMB, Bydgoszcz 2011; Obrazek powstanie w Bydgoszczan, domena publiczna.

Najazd Brzetysława i koniec funkcji Gniezna jako stolicy państwa

Najazd Brzetysława z 1038 r. to jeden z tych momentów, które w polskiej historii mają ciężar symboliczny. To koniec pewnej epoki, upadek dawnego centrum, a zarazem początek nowego porządku.

W 1038 r. książę czeski Brzetysław wkroczył na Śląsk i do Wielkopolski, zdobywając tam główne grody, w tym również Gniezno. Kraj był znacznie wyludniony, więc zdobycz była łatwa. W Gnieźnie nie było silnej załogi, nie było siły, która mogła się przeciwstawić najazdowi.

Kronikarz Kosmas opisał zdobycie i złupienie miasta. Pisał, o przybyciu armii czeskiej pod mury warowne i łatwego do zdobycia przez nieprzyjaciół z powodu „małej liczby zamieszkujących je obywateli, metropolitarnego Gniezna, gdzie w tym czasie w bazylice Bogarodzicielki Marii wiecznej dziewicy spoczywał najdroższy skarb, to jest ciało najbardziej błogosławionego Wojciecha męczennika. Czesi wnet bez walki zawładnęli tym miastem i z wielką radością weszli w progi świętego kościoła i wszystką zdobycz za nie mając, żądali wydania im samych tylko drogich szczątków świętego ciała umęczonego za Chrystusa.”

Wśród zrabowanych przedmiotów znalazły się również stare księgi rękopiśmienne. Katedra została zniszczona. Gall Anonim obrazowo informował, że w zniszczonej katedrze legowisko znalazły dzikie zwierzęta.

Najazd czeski położył kres stołecznej roli Gniezna. Kazimierz Odnowiciel – choć najpierw odzyskał Wielkopolskę – nie mógł, ze względu na zniszczenia, stąd rządzić krajem. Głównymi siedzibami królestwa stały się Kraków, Sandomierz i przejściowo Płock. Kraków dążył do przejęcia funkcji Gniezna, również w sprawach kościelnych.

Rok 1038 zapisał się w pamięci mieszkańców Wielkopolski jako czas grozy i bezsilności. Gdy książę czeski Brzetysław ruszył ze swoją armią na północ, kraj był wyludniony, zniszczony wcześniejszymi buntami i kryzysem. Grody, niegdyś dumne i pełne życia, teraz stały niemal puste. Dlatego marsz Czechów przez Śląsk i Wielkopolskę przypominał bardziej ponure zbieranie opuszczonych twierdz niż regularną kampanię wojenną. Najazd Brzetysława był ciosem, po którym Gniezno już się nie podniosło. Choć Kazimierz Odnowiciel odzyskał Wielkopolskę, nie mógł uczynić z niej ponownie centrum państwa. 

Opracowanie Bartłomiej Grabowski, źródło: J. Topolski, Gniezno, Zarys dziejów, Poznań 1979; Obrazek: Powrót Kazimierza I Odnowiciela do Polski, autor Wojciech Gerson.

Bydgoszcz w konspiracji 1846 r.

Po upadku powstania listopadowego okupant pruski zaostrzył politykę wobec ludności polskiej, wśród której nie wygasły nadzieje na odzyskanie niepodległości. Prowadzono prace przygotowawcze do wywołania nowego powstania, które miało objąć wszystkie trzy zabory. Po kraju krążyli emisarjusze Centralizacji Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, założonego w 1832 r. w Paryżu, przygotowując grunt pod robotę spiskową. Nawiązali oni kontakt z działaczami patriotycznymi; wkrótce udało się stworzyć siatkę organizacyjną przyszłego powstania. Największe zaawansowanie prac przygotowywawczych wykazywał zabór pruski, który miał odegrać główna rolę w ogólnopolskim ruszeniu zbrojnym. Przygotowywania konspiracyjnym zataczając coraz szersze kręgi, objęły również Bydgoszcz, jeden z najważniejszych punktów strategicznych w zaborze pruskim.

Już w połowie lat czterdziestych XIX w. Bydgoszcz stała się ośrodkiem żywego ruchu narodowego. Duszą jego było Kasyno Polskie, legalne stowarzyszenie o charakterze organicznym, założone w 1845 r. przez Stanisława Sadowskiego, młodego ziemianina z powiatu szubińskiego, osiadłego w tym czasie w Bydgoszczy. Oficjalnym celem Kasyna były starania wokół polepszenia bytu materialnego ludności polskiej, w rzeczywistości jednak krzewiło ono uczucia patriotyczne i prowadziło działalność konspiracyjną wśród Polaków z powiatu bydgoskiego, wyrzyskiego, szubińskiego, żnińskiego, inowrocławskiego, wągrowieckiego i świeckiego. Członkami Kasyna Polskiego było wielu mieszczan bydgoskich, a w jego Dyrekcji zasiadł bydgoszczanin, bednarz Wojciech Wojciechowski. Z inicjatywy tej organizacji założono w Bydgoszczy szkołę polską dla uczniów rzemieślniczych, projektowano także utworzenie Towarzystwa Wsparcia Biednych Rzemieślników. Ścisłe związki utrzymywało Kasyno z Czytelnią Polską w Bydgoszczy, założoną wiosną 1845 r. przez ks. Jana Jankowskiego, w której zbiorach znajdowały się nielegalne publikacje Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, w tym „Prawdy żywotne narodu polskiego” pióra Henryka Kamińskiego. Większość członków Kasyna należała jednocześnie do Towarzystwa Agronomicznego w Koronowie, pracującego nad poprawą bytu polskiej ludności wiejskiej przez krzewienie oświaty rolniczej.

Nie tylko Kasyno Polskie prowadziło działalność patriotyczną. Rzemieślnicy bydgoscy, zwłaszcza czeladnicy garncarscy, utrzymywali ścisłe kontakty z poznańskim Związkiem Plebeljuszy, kierowanym przez księgarza Walentego Stefańskiego. W grudniu 1845 r. policja pruska dokonała wśród nich aresztowań, co sparaliżowało dalszą działalność bydgoskiej filii Związku.

Ludwik Mierosławski, wyznaczony na naczelnego wodza przyszłego powstania, projektowanemu atakowi na Bydgoszczan poświęcił specjalną naradę, która odbywała się 8 lutego 1846 r. w Srebrnejgórze. W naradzie wziął udział Stanisław Sadowski, wojskowy komisarz powiatu bydgoskiego. Plany przewidywały wybuch powstania w nocy z 20 na 21 lutego 1846 r., przy czym siły powstańcze z północnych powiatów Wielkiego Księstwa Poznańskiego miały zgromadzić się w Rogowie koło Żnina, a w celu odwrócenia uwagi wojsk pruskich od tej koncentracji, powstańcom szubińskim wyznaczono za zadanie dokonanie ataku na Bydgoszcz i zabranie zmagazynowanych tam dział i broni strzeleckiej.

Wywiadem wojskowym zajmował się Wojciech Wojciechowski, który jako pracownik wojskowego magazynu prowiantowego uzyskiwał łatwy dostęp do wszystkich obiektów militarnych w mieście. W wyniku poczynionych przez niego obserwacji, pierwotne plany ataku na Bydgoszcz musiały ulec zmianie. W zmodyfikowanej wersji atak miał nastąpić z trzech stron, przy czym uderzenia z południowego zachodu i południowego wschodu traktowane były jako pomocnicze w stosunku do głównego uderzenia z północy, które powinni byli wykonać powstańcy ze Świecia pod dowództwem majora Stanisława Radkiewicza i Wincentego Chachulskiego.

Do realizacji planów nie doszło, w dniach 12-14 lutego 1846 r., zaledwie tydzień przed wybuchem powstania, policja pruska dokonała masowych aresztowań wśród poznańskich przywódców spisku. Udało jej się również wpaść na trop konspiracji bydgoskiej, do czego przyczyniły się nieopatrzne bydgoskiemu radcy sprawiedliwości Schopkemu. Przywódcy bydgoskiej konspiracji próbowali ratować się ucieczką, jednak aresztowano ich w ciągu lutego i marca 1846 r. i poddano drobiazgowemu śledztwu w więzieniu bydgoskim. W celu wymuszenia zeznań, wobec aresztowanych zastosowano różne drastyczne środki, tj. szantaż, głodzenie, nocne przesłuchania, zakaz spacerów.

W dniach od 2 sierpnia do 17 listopada 1847 r. w Moabicie koło Berlina odbył się wielki proces 254 spiskowców z zaboru pruskiego. Sprawa bydgoska znalazła się na nim na jednym z głównych miejsc. Na świadków oskarżenia powołano wielu bydgoskich Niemców z landratem Riedelem i burmistrzem Friedrichnem Heynem na czele. Wyroki sądu, mimo zręcznej obrony oskarżonych, były bardzo surowe. Spośród oskarżonych w sprawie bydgoskiej – Stanisław Sadowski został skazany na karę śmierci przez toporem, Maksymilianem i Antoni Ogrodowiczowie, Wincenty Chachulski, Ludwik Polewski, Stanisław Radkiewicz oraz Wojciech Wojciechowski na karę dożywotniego więzienia. Inni spiskowcy otrzymali kary od 8 do 20 lat więzienia. Na szczęście, wyroki nie zostały wykonane, gdyż skazańców uwolniły rewolucyjne wydarzenia Wiosny Ludów.

Wykrycie konspiracji spowodowało w Bydgoszczy silną reakcję niemiecką. Zamknięto wszystkie polskie instytucje, a wobec mieszkańców polskiej narodowości zaczęto stosować różne szykany, mające na celu złamanie ich patriotycznego ducha. 

Opracowanie B. Grabowski, źródła: R. Kabaciński, W. Kotowski, J. Wojciak, Bydgoszcz zarys dziejów, pod. Red. R. Kabaciński, Bydgoszcz 1980; Encyklopedia Bydgoszczy, t. 1. praca zbiorowa pod red. W. Jastrzębski, Dział Archeologia, TMMB, Bydgoszcz 2011; S. Błażejewski, J. Kutta, M. Romaniuk, Bydgoski Słownik Biograficzny. Tom II. Bydgoszcz 1995. Obrazek: Stary Rynek z 1814 r., Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy.

Udział Bydgoszczan w powstaniu listopadowym 1831 r.

Bydgoszczanie pragnęli odzyskać niepodległość, jedyną drogą do tego celu była walka zbrojna. Już we wrześniu 1830 r. miejscowa policja stwierdziła wśród ludności polskiej narastanie napięcia związanego z oczekiwaniem na rychły wybuch powstania. 

Wydarzenia warszawskie z 29 listopada 1830 r, niepokoiły bardzo poważnie władze pruskie, Zaborca obawiał się przeniesienia walki zbrojnej na „swój” teren. Pospiesznie rozpoczęto wzmacniać garnizony wojskowe, ograniczano liczbę jarmarków, a ludność polska oddano czujnej obserwacji. Burmistrz bydgoski i jednocześnie dyrektor policji, Johann Carl Schwade, odpowiadał za spokój w mieście. Jego agenci podający się za domokrążców, przemierzali północne powiaty Wielkiego Księstwa Poznańskiego, starając się zorientować, jak dalece wydarzenia z zaboru rosyjskiego oddziaływają na społeczeństwo polskie. Czasem podobne podróże robił osobiście i burmistrz Schwade.

Działalność Schwade i jego bydgoskich policjantów doprowadziła do znalezienia tropu, który prowadził do zakonspirowanych urzędników polskich, pracujących na mniejszych szczeblach administracyjnych. Urzędnicy pracowali w regencji i w sądzie ziemskim. Dowodził konspiracyjnym urzędnikom Napoleon Czapski i proboszcz bydgoski ksiądz Stanisław Sanfteben. 

Początkowo zaborca zachowywał bierną postawę wobec spiskowców. Policja pruska organizowała rewizje mieszkań, z których jedna ujawniła spore zapasy broni, sprzętu wojskowego i medycznego, zdeponowane przez Czapskiego w mieszkaniu gońca sądowego Rzeźnickiego. Zakonspirowani Bydgoszczanie zbierali również informacje o garnizonie bydgoskim. Władze były zaniepokojone i przystąpiły do bardziej energicznych poczynań. Wśród spiskowców zainstalowano wtyczkę w postaci niejakiego Sturzela. Informował on swych mocodawców o wszystkich spotkaniach sprzysiężonych. Również konspiranci mieli swoich ludzi. Zostali uprzedzeni o wtyczce i uciekli z miasta wiosną 1831 r, po czym wzięli udział w powstaniu. Dochodzenie administracyjne, wszczęte wobec pozostałych w Bydgoszczy urzędników, zostało umorzone z braku bezpośrednich dowodów winy. 

Do powstańców dołączyli nie tylko urzędnicy z Bydgoszczy ale też rzemieślnicy i uczniowie gimnazjum. Najwięcej młodych ludzi przyłączyło się do powstania w kwietniu i maju 1831 r. Do tej armii przyłączyli się także szewcy z Bydgoszczy, uczeń kowalski, łaziebnik, uczeń chirurgiczny i jego ojciec, skrupulatnie notowano zamykanie zakładów w raportach policji pruskiej.

Troszkę spowolnił się zasięg werbunku do powstania przez wybuch epidemii cholery, przywleczonej do Bydgoszczy z Królestwa Polskiego. Choroba trwała do listopada 1831 r., zachorowało 149 Bydgoszczan, z czego 100 zmarło (w tym 45 żołnierzy). 

W październiku powstanie zaczęło dogasać. Przez Bydgoszcz przewinęła się fala uchodźców, udających się na emigrację. Do miasta przybyli Joachim Lelewel, Jan Nepomucen Janowski, Antoni Ostrowski, Seweryn Goszczyński i inni wybitni polscy działacze polityczni, dowódcy wojskowi i przedstawiciele polskiej kultury.

Zakończenie powstania nie było jednak końcem konspiracji w Bydgoszczy. Uczniowie gimnazjum założyli tajny związek uczniowski, stawiający sobie za cel pielęgnację języka polskiego i umacnianie uczuć patriotycznych. Związek powstał na przełomie 1832/1833 r., przetrwał kilka miesięcy aż do usunięcia z gimnazjum Juliana Mieczkowskiego (założyciela związku), podejrzanego o potłuczenie orła pruskiego na słupie milowym. 

Opracowanie B. Grabowski, źródła: R. Kabaciński, W. Kotowski, J. Wojciak, Bydgoszcz zarys dziejów, pod. Red. R. Kabaciński, Bydgoszcz 1980; Encyklopedia Bydgoszczy, t. 1. praca zbiorowa pod red. W. Jastrzębski, Dział Archeologia, TMMB, Bydgoszcz 2011; Czachorowski Antoni (red.), Atlas historyczny miast polskich. Tom II Kujawy. Zeszyt 1, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Bydgoszcz-Toruń 1997; Biegański Zdzisław (red.), Dzieje Fordonu i okolic, Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne, Bydgoszcz 1997; Fot. Wojciech Kossak "Olszynka Grochowska". Obraz przedstawia żołnierzy 4. Pułku Piechoty Liniowej (Czwartaków) z karabinami skałkowymi w szyku bojowym, odpierających kolejny szturm Rosjan, Autor - domena publiczna.

Gniezno jako metropolia kościelna do 1038 r.

W Gnieźnie rozgrywały się najważniejsze wydarzenia polityczne i państwowe. Od roku 999, gdy Bolesław Chrobry opanował Kraków, znajdujący się pod zwierzchnictwem czeskim – ukończony został proces terytorialnej budowy państwa polskiego. W Dagome iudex, dokumencie z około 992 r. czytamy, że granice państwa gnieźnieńskiego, nie obejmowały jeszcze ziemi Wiślan, choć obejmowały Śląsk.

Państwo gnieźnieńskie, że tak je nazwę, posiadało cztery główne centra administracyjne, cztery okręgi grodowe: Gniezno, Poznań, Giecz i Włocławek. Gniezno spełniało w tym układzie najważniejszą funkcję. W grodach rozlokowane było wojsko (jazda i piechota), były one punktami zbornymi pospolitego ruszenia. Z czasem przyłączono kolejne obszary plemienne; Pomorze, Mazowsze i Małopolskę, które stopniowo włączano do centralnej administracji państwowej.

Ważnym wydarzeniem za czasów Mieszka I uznać należy przyjęcie chrześcijaństwa. Władca zamierzał zaszczepić w swoim ludzie wspólne ideę, związać ludzi z państwem. System wierzeń pogańskich mógłby zapewne odegrać taką rolę, lecz nie dawałby możliwości wejścia w kontakt z ówczesnymi wielkimi ośrodkami cywilizacji i kultury z Rzymem, czy Bizancjum. Kościół zapewniał uporządkowanie kraju administracyjnie. Wprowadzał wewnętrzny podział kraju na parafie, duchowni spełniali różne funkcje w kraju oraz różne zadania dyplomatyczne. Wprowadzali do kraju kulturę piśmienną. W Kościele władca szukał oparcia dla centralizacji polityki piastowskiej. Gniezno z ośrodka kultu pogańskiego stało się centrum dyspozycyjnym nowej wiary.

Mieszko zdawał sobie sprawę z rosnącej sławy na arenie europejskiej. W ostrych walkach przeciwstawił się ekspansji niemieckiej Marchii Wschodniej. W roku 972 pod Cedynią, stał się obrońcą Pomorza Zachodniego. Zwycięstwo polskie doprowadziło w 979 r. do kolejnej wyprawy niemieckiej na Polskę. Ta też została skutecznie odparta.

Mieszko przyłączył Śląsk w roku 990, co spowodowało konflikt z innym sąsiadem – Czechami. Doszło do walki na dwóch frontach. Ostatecznie konflikt z Czechami zakończył władca poprzez oddanie państwa gnieźnieńskiego pod opiekę Stolicy Apostolskiej.

Za czasów Bolesława Chrobrego rola Gniezna wydatnie wzrosła. W 1000 r. odbył się zjazd gnieźnieński, który był pierwszą na tak znaczną skalę próbą pokojowego uregulowania stosunków polsko-niemieckich, a także świadectwem wzrostu międzynarodowego znaczenia Polski. Cesarz niemiecki Otto III, pragnął być sojusznikiem Bolesława, widząc kraj na wschodzie jako część budowanego przez siebie uniwersalnego cesarstwa rzymskiego. Bolesław Chrobry potraktowany został jako równorzędny i suwerenny partner. Otto III przybył na zaproszenie do Gniezna, o czym rozpisywał się kronikarz Thietmar. Polska i Gniezno stały się znacznie bardziej znane na świecie.

Śmierć cesarza Ottona III przerwała reprezentowany przez niego kierunek polityki w stosunkach do Polski. Bolesław znów musiał stanąć do walki wobec najazdom cesarstwa niemieckiego. Do wojen dochodziło w latach 1002-1005, 1007-1013 i 1015-1018, a ich głównym ze strony polskiej ośrodkiem organizacyjnym było Gniezno.

W 1025 r. odbyła się w Gnieźnie koronacja królewska. W tym samym roku zmarł król Bolesław Chrobry, a koronowany na władcę został jego syn Mieszko II.

Mieszko II panował do roku 1034. Za jego czasów Gniezno umocniło swą pozycję w państwie. Niestety konflikt z braćmi Bezprymem i Ottonem spowodowały wzrost napięć wewnętrznych w kraju. W roku 1031 Bezprym i Otto przy pomocy wojsk ruskich odsunęli Mieszka II od władzy. Po zamordowaniu Bezpryma, Mieszko II powrócił, jednak został zmuszony do zrzeczenia się tytułu królewskiego i uznać zwierzchnictwo cesarza. Następca Mieszka II – Kazimierz także musiał opuścić kraj w 1037 r. ze względu na rozruchy wewnętrzne. Był to ogromny cios dla pomyślnego dotąd rozwoju miasta, jakkolwiek sam ośrodek miejski nie ucierpiał.

Oprac. B. Grabowski, źródła: J. Topolski, Gniezno, Zarys Dziejów, Poznań 1979; J. Gryguć: Gniezno-przewodnik. Gniezno: Wydawnictwo Popularnonaukowe, 2008; Obraz Twórczość Bractwa św. Łukasza, ze zbiorów Muzeum Historii Polski w Warszawie.

Kilka fotek z wczorajszej wystawy GRH Szlakami Pamięci w Kruszwicy

 

Wystawa GRH Szlakami Pamięci w Kruszwicy, w siedzibie LGD Czarnoziem na soli

Książka o Lubieniu Kujawskim już w sprzedaży

Lubień Kujawski należy do tych miejsc na mapie Kujaw, które choć niewielkie kryją w sobie niezwykle bogatą i wielowarstwową historię. Jego dzieje nie są jedynie zbiorem dat, faktów i nazwisk, lecz opowieścią o ludziach, przestrzeni i pamięci, która przez stulecia kształtowała lokalną tożsamość. Niniejsza książka powstała z potrzeby ocalenia tej historii, uporządkowania jej i przedstawienia w sposób, który pozwoli zarówno mieszkańcom, jak i osobom spoza regionu, dostrzec wyjątkowość Lubienia Kujawskiego.

W kolejnych rozdziałach czytelnik zostanie poprowadzony przez różne etapy rozwoju miasta od najdawniejszych śladów obecności człowieka, po współczesne elementy lokalnego dziedzictwa.

Rozpoczynamy od badań archeologicznych, które odsłaniają najstarsze warstwy osadnictwa i pozwalają zrozumieć, jak wyglądały początki życia na tym terenie. Następnie kierujemy się ku Jezioru Lubieńskiemu, które od wieków stanowiło centrum osady miejsce pracy, wypoczynku, spotkań i lokalnych tradycji.

W następnym rozdziale przyglądamy się przemianom przestrzennym, społecznym i gospodarczym, które ukształtowały miasto na przestrzeni wieków. Szczególne miejsce zajmuje tu kościół, będący nie tylko zabytkiem, lecz także świadkiem historii mieszkańców, ich codzienności, wiary i lokalnych wydarzeń.

Osobne rozdziały poświęcone są ludziom związanym z historią miasta tym, którzy swoją pracą, działalnością społeczną, twórczością lub odwagą zapisali się w lokalnej pamięci.

Nie sposób mówić o Lubieniu Kujawskim bez wspomnienia o młynie i dworze, które przez lata stanowiły ważne elementy krajobrazu i lokalnej gospodarki. Podobnie istotne jest szkolnictwo, odgrywające kluczową rolę w kształtowaniu kolejnych pokoleń mieszkańców.

W książce znalazło się także miejsce dla opowieści o Świteziance — restauracji z czasów PRL, która dla wielu była symbolem spotkań, zabawy i lokalnego życia towarzyskiego.

Nie brakuje również trudnych i bolesnych wątków historii, takich jak obecność i losy ludności żydowskiej, która współtworzyła Lubień Kujawski aż do tragicznych wydarzeń II wojny światowej.

Całość zamyka rozdział o Ochotniczej Straży Pożarnej, instytucji będącej od dziesięcioleci jednym z filarów lokalnej wspólnoty symbolem zaangażowania, odpowiedzialności i troski o mieszkańców.

Ta książka jest próbą uchwycenia wielowymiarowej historii Lubienia Kujawskiego, historii miejsca, które zmieniało się, rozwijało i trwało dzięki ludziom, ich pracy, pamięci i przywiązaniu do rodzinnej ziemi. Niech będzie ona zaproszeniem do refleksji, odkrywania i pielęgnowania dziedzictwa, które wciąż żyje w przestrzeni miasta i w sercach jego mieszkańców.

Link do książki

Link 2

Gniezno za czasów Mieszka, Bolesława i Mieszka II

Gniezno za czasów Mieszka i, Bolesława Chrobrego i Mieszka II prężnie się rozwijało. Zaczęło być widoczne na arenie międzynarodowej i to zarówno pod względem politycznym, jak i kulturalnym. Na terenie Italii pisano o wielu uczonych mężach mieszkających w Gnieźnie. Związane to było z instytucją Kościoła.

W tym okresie niemal przez cały czas umacniano gród. Jeszcze za Siemomysła na miejsce palisady broniącej osady przygrodowej (trzeciego podgrodzia) wzniesiono silny wał drewniano-ziemny. Wewnątrz podgrodzi między rzędami domów pojawiły się ulice wyłożone dranicami lub okrągłymi balami.

W czasie panowania Mieszka I Gniezno zaczęło się zmieniać. W obrębie ośrodka grodowego pojawiły się budowle kamienne oraz burzliwie rozwijały się osady poza grodem, szczególnie zaś osada targowa na Wzgórzu Panieńskim. Zespół gnieźnieński zaczął nabierać coraz widoczniejszego oblicza miasta.

Zamek wzniesiony w obrębie grodu był siedzibą dworu książęcego, budowla nabrała szczególnego splendoru po przybyciu w 965 r. do Polski księżniczki czeskiej Dobrawy (Dąbrówki), córki Bolesława I. Wiązało się to jednocześnie z przyjęciem przez Mieszka I chrztu. Chrystianizacja otwierała drogę do głównych źródeł kultury łacińskiej. Gniezno zyskiwało szansę, przynajmniej na pewien czas, przejęcia roli głównego ośrodka kulturalnego kraju. Wraz z Dąbrówką dostały się do Gniezna tradycje czeskiego życia dworskiego. Zwiększyło to zasięg oddziaływań kulturalnych. Wkrótce rozszerzone one zostały na inne kraje, tj. Niemcy, Ruś i Rzym.

Zamek usytuowany był w miejscu, gdzie dziś mieści się kościołek św. Jerzego (za G. Mikołajczyk). Do zamku przytykał kościół i tak jak zamek był zbudowany z kamienia, odgrywał on rolę kaplicy grodowej. Prawdopodobnie kaplica nosiła wezwanie św. Jerzego (za K. Józefowiczówna). Była to rotunda o kształcie czwórliścia.

O najstarszych świątyniach wiemy niewiele. Faktem jest jednak, że za Bolesława Chrobrego w końcu X wieku wybudowano kościół na miejscu poprzedniego. Właśnie w tej świątyni spoczęły zwłoki św. Wojciecha, od którego kościół przyjął imię. Do tego miejsca, kościoła przybyła pielgrzymka cesarza Otto III w 1000 roku. Budowla ta spłonęła w roku 1018. Król Bolesław Chrobry odbudował obiekt nadają mu zapewne inny kształt. W roku 1025 mogły się w budynku odbyć uroczyste koronacje zarówno Chrobrego, jak i Mieszka II. Nowy kościół musiał być budowlą trójnawową, zamkniętą od wschodu absydami, utrzymaną w stylu romańskim. Budowla przetrwała aż do najazdu czeskiego w 1038 r., kiedy to została zniszczona.

Z rozwojem monumentalnego budownictwa kamiennego w obrębie zespołu grodowego szedł wzrost osadnictwa poza tym zespołem. Wzrastała liczba ludności Gniezna, coraz bardziej rozwijały się handel i rzemiosło. Zaznaczała się też coraz większa współzależność ośrodka grodowego oraz osady targowej, a wkrótce i innych osad znajdujących się na terenie, który obejmuje dzisiejsze miasto. W świetle badań (za G. Mikołajczak) przed pożarem z roku 1018, kiedy to zniszczeniu uległa katedra, poza grodem wraz z podgrodziami oraz osadą targową na Wzgórzu Panieńskim na terenie dzisiejszego Gniezna istniało kilka osad otwartych: druga osada targowa, osady służebne - Łagiewniki i Wągielniki, osiedla o charakterze handlowo-rolniczym na terenie Zajezierza i Cierpięg (rzemieślincze) oraz osada przy drodze do Giecza. 

 

 

Oprac. B. Grabowski, źródła: J. Topolski, Gniezno, Zarys Dziejów, Poznań 1979; J. Gryguć: Gniezno-przewodnik. Gniezno: Wydawnictwo Popularnonaukowe, 2008; Fot. pomnik Mieszka i Bolesława w Gnieźnie, domena publiczna.