W 1851 r. w związku z budową Kolei Wschodniej, włączono do miasta Bocianowo, razem z jego 1079 mieszkańcami, dworcem kolejowym i kolejowymi warsztatami naprawczymi. W tym samym roku w granicach miasta znalazła się mała osada Żupy, licząca 60 mieszkańców. Do miasta włączono także w 1858 r, Nowy Dwór z 604 mieszkańcami. Rok później do miasta przyłączono też Grodztwo z 763 mieszkańcami.
Bydgoszcz szybko się rozrastała, najbardziej było to widoczne na prawym brzegu Brdy, wzdłuż ulicy Gdańskiej, Dworcowej i przyległych.
Budowano wówczas według panującej w Niemczech mody w różnorodnych stylach architektonicznych: pruskiego neogotyku (budynek poczty i dyrekcji kolejowej)m neobaroku (kościół św. Trójcy), neoklasycyzmu (gmach teatru miejskiego zbudowanego w latach 1895-96). Powstało wiele budynków secesyjnych, popularnej architektury z przełomu XIX i XX w. Zabudowa secesyjna skoncentrowana była na Starym Rynku, ulicy Gdańskiej oraz stojący naprzeciwko dom towarowy Konitzera tzw. „Jedynka”.
W 1852 r. ludność miasta liczyła 14.412 osób, w 1871 r. w mieście było już 27.740 osób, tępo to utrzymało się w następnych latach i tak w 1880 r. liczba ludności miejskiej wynosiła już 34.044 osób, a w 1900 r. aż 52.204, dziesięć lat później w Bydgoszczy mieszkało 57.696 osób.
Do połowy XIX w. dołączyły do miasta osady wiejskie, które z czasem rozwijania się miasta zamieniły się w przedmieścia. Były to Szwederowo z Górzyskowem, a także Wilczak, Okole, Czyżkówko, Bielawy, Skrzetusko, Bartkodzieje Wielkie, Jachcice, Bielice Nowe, Rupienicę z Glinkami, Bartodzieje Małe i Kapuściska Wielkie. Ludność tych wsi szybko się zwiększała, gdyż za chlebem przybywali robotnicy do zakładów przemysłowych i budowlanych.
Opracowanie B. Grabowski, źródła: R. Kabaciński, W. Kotowski, J. Wojciak, Bydgoszcz zarys dziejów, pod. Red. R. Kabaciński, Bydgoszcz 1980; obrazek NAC, bulwary nad Brdą w Bydgoszczy lata 30te XX w.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz