Jackowski-Nostitz Henryk (1885-1948), malarz witrażysta. Ur. 2 stycznia w Jabłowie w rodzinie ziemiańskiej Teodora i Heleny z Guttrych. Chodził do gimnazjum w Poznaniu. W latach 1905-08 studiował w akademii sztuk pięknych w Monachium, następnie przebywał w Paryżu. W 1912 r. powrócił do Poznania i rozpoczął działalność artystyczną w dziedzinie malarstwa sztalugowego, ściennego i witrażowego. W tymże ręku założył wspólnie z malarzem W. Gosienieckim i architektem A. Rejmanem zakład artystycznych witraży i malarstwa kościelnego „Polichromia”. Od 1914 r. brał stały udział w wystawach krajowych i zagranicznych, wystawiał kompozycję figuralne, portrety i krajobrazy. Był członkiem-założycielem (w 1925) grupy artystów wielkopolskich „Plastyka” i wielokrotnym jej prezesem, oraz współorganizatorem (w 1934) Związku Zrzeszeń Artyst. jego wiceprezesem, członkiem Rady Artys. Miasta Poznania, zarządu Towarzystwa Sztuk Pięknych, Komisji Artyst. Muzeum Wielkopolskiego. Uczestniczył w wojnie obronnej w 1939 r., jako oficer rezerwy walczył w obronie Warszawy. Okupację spędził w Zakopanem. W lipcu 1945 powrócił do Poznania i podjął na nowo pracę artyst. w „polichromii”. Zmarł w 1948 w Poznaniu. Główną dziedziną twórczości autora były witraże: wykonał ich około 200. Zajmował się też malarstwem dekoracyjnym, wykonał polichromie ok. 50 kościołów, przeważnie na terenie Wielkopolski, Pomorza i Śląska, w tym dla kościoła w Miłosławiu (1913), fary i kościoła Klarysek w Bydgoszczy (1924, 1925), kościoła we Lwówku (1929), w Ostrowie (1930). Ostatnim dziełem Henryka J. Był witraż do kościoła św. Wojciecha w Poznaniu. Muzeum Narodowe w Poznaniu posiada jego „Portret prezydenta Jarogniewa Drwęckiego (1922) i 4 krajobrazy.
Źródła: Kurier Poznański, 1925 nr 325; Ilustracja, 1928 nr 11; Dziennik Poznański, 1933 nr 89; Katalog działu sztuki PWK, Poznań 1929; XX wystawa „Plastyki”, P. 1933; IV salon zimowy, 1934; Katalog wystawy Sztuka-Kwiaty-Wnętrze, P. 1936; 1937; XI wystawa „Dziesięciu”, Poznań 1937; Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939, Warszawa 1974; SAP, t. 3; USC w Poznaniu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz